DSC_0843~2

Wszystko co dobre, szybko się kończy… Diversity Hub „CzłoWIEK nie zna granic” za Nami!

AUTOR: Tomasz Dąbrowski

Zakładam, iż każdy z nas organizował kiedyś jakieś ważne spotkanie, na które starał się zaprosić ważnych dla siebie ludzi. Nie wiem, jakie towarzyszyły Wam wówczas emocje – brak pewności, czy wszyscy przyjdą, niecierpliwe sprawdzanie, czy wszystko jest przygotowane. Mnie w takich chwilach zazwyczaj dopada inna refleksja. Pojawia się ona zaraz po takim wydarzeniu i sprowadza się do pytania: „to już po wszystkim?”. Przecież chciałoby się jeszcze pogadać, posłuchać, zapytać, poznać. Tak też mam po ostatnim Diversity Hub „CzłoWIEK nie zna granic”.

Przeczytałem opinie uczestników spotkania i jestem pewien, że w tym odczuciu nie jestem sam. „Szkoda, że tak krótko”, „przydałoby się mieć więcej czasu” – to Wasze opinie. Niemniej jednak jestem jakoś spokojny. Spotkania Diversity Hub mają syntetyczną formę, ale są one tylko wstępem, który otwiera nam możliwości pracy w mniejszych grupach nad interesującymi nas tematami.

To fantastyczne, iż po kilku miesiącach od startu Diversity Hub udało nam się stworzyć przestrzeń, w której spotykają się i dyskutują przedstawiciele wielkich korporacji, ważnych uczelni, instytucji otoczenia biznesu, NGOs i administracji. Jestem dumny z tego, iż spotkaliśmy ponad 50 osób, które nie są przypadkowe, które naprawdę mają wiele do powiedzenia o rozwoju człowieka w kontekście wieku i o problemach organizacji w tym zakresie. Cieszę się, że mogłem brać w tym udział. Cieszę się, że mogłem spotkanie współorganizować. Pozwólcie, że spróbuję krótko to wydarzenie podsumować.

Duże wrażenie zrobili na mnie nasi paneliści, przedstawiający bardzo konkretne, autorskie projekty i rozwiązania. Z jednej strony mieliśmy możliwość poznania systemowego podejścia do zarządzania wiekiem w firmie Henkel (dr Stanisław Wojnicki – SW Mentoring) oraz praktyki Shell Business Operations w zakresie różnic międzypokoleniowych (Urszula Zarzycka – Shell Polska). Z drugiej strony mogliśmy poznać koncepcję wykorzystania potencjału osób w wieku 50+ jako agentów zmiany, wspieranych przez mentorów wyłanianych z zarządów i realizujących projekty mające znaczenie biznesowe dla ich organizacji (dr Anna Zaroda-Dąbrowska – Orange Hill). Bardzo spodobało mi się wystąpienie Anny Popielskiej-Borys (Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie) oraz Justyny Pyrcz, prezentujących projekt WUP w Krakowie i Stowarzyszenia Wiosna kreujący spośród czynnych menedżerów wolontariuszy, przyjmujących rolę tutorów/mentorów dla osób bezrobotnych. To, co mnie zbudowało, to dwustronne efekty takiego projektu – okazuje się on równie ważny dla osób bezrobotnych, wciąganych na rynek pracy, jak i dla samych wolontariuszy.

Przeglądając opinie uczestników jestem pewien, iż trafne były obszary dyskusji warsztatowych. Począwszy od bardzo aktualnego pytania dr Izabeli Stańczyk (UJ) „Czy ja na obecnym stanowisku chętnie dziele się wiedzą z innymi?”, przez kluczowe pytanie o rozwiązania, które pomagają zrozumieć temat wieku w organizacjach, a więc „Co tak naprawdę znaczy różnorodność pokoleń? Jak badać i jakie obszary wieku badać, aby uzyskać istotne dla organizacji informacje?”  (Katarzyna Ociepka-Miąsik – Fundacja Wiek Rozwoju) oraz „Jakie narzędzia dla mikro i małych przedsiębiorstw są potrzebne do wdrażania zarządzania wiekiem ?” (Elżbieta Mądra – Świat Seniora), aż do definiowania oczekiwań młodych wobec pracodawców (Anna Jezierska – Forum Młodych Lewiatan) i pytania „Jak kultura organizacyjna może ułatwiać rekrutację i zwiększać adekwatność kompetencji zatrudnianych osób?” (Anna Chadzińska-Bielaszka). To fantastyczne, że mogliśmy o tym dyskutować, choć jestem pewien, że zaledwie udało nam się dotknąć tych tematów, otworzyć dyskusję.
Szkoda, że spotkanie trwało tak krótko. Szkoda, że nie mogliśmy dłużej posłuchać o innowacyjnym projekcie finansowanym przez Komisję Europejską „MicroLearnings for Trainers and Teachers in VET systems” (Ewa Zaroda – Orange Hill), czy o niezwykle istotnym aspekcie finansowania działań i projektów dotyczących pracowników młodych i starszych (Monika Wadowska – WUP w Krakowie). A może to jednak dobrze, iż wychodzimy z pewnym niedosytem? Może to daje motywację do dalszej pracy? W sumie na to się umówiliśmy – po spotkaniu, w mniejszych grupach pracujemy dalej.

 

Może chcecie dołączyć?

facebooklinkedinfacebooklinkedin

Dodaj komentarz